Onder invloed tijd en andere omgevinsfactoren (we waren ondertussen in de plaatselijke spareribbery beland) kwam het gesprek toch weer op mijn eerder overmoedige bewering eens een boek over ons gebouw “Havennummer 446” te schrijven.

Zelfs dreigementen dat sommige van de aanwezigen als seriemoordenaar, slachtoffer of nog erger, kleurloze achtergrond, in zo’n boek herkenbaar opgenomen zouden worden weerhield sommigen er niet van luidkeels op het ontstaan van zo’n thriller aan te dringen. Ik op mijn beurt (ook door de omgevingsfactoren) was niet zo wijs mijn mond te houden of (misschien was dat nog beter geweest) elke eerder gedane belofte te ontkennen. Dit blijft me nog wel even achtervolgen. Misschien dus maar eens een poging wagen.

Saldo van deze week dus 33.4 na een redelijk gelopen 18 holes vandaag. Voor de rest natuurlijk alles pico bello, weer, gezelschap etc. Op naar de volgende sessies.

At home we get by using a Nespresso machine. The taste of it is better then the filterpot. Also better then a lot of the espressos you get served in local cafes and restaurants. Nevertheless I was immediately interested when my colleague told me that she was actually roasting her own (coffee). The taste was so much better that from that moment on she would not take coffee from the (automated)machine anymore.

Immediately interested I set out to get a cezve (Turkish coffeepot) to make coffee the Turkish way because that seemed a very basic and simple way of coffeemaking. (And was a small investment of ~ 14 euro).

Coffee, ground the Turkish way, is easy to come by locally. So I got started. As said making Turkish coffee is not very difficult. This is how it looks like in our kitchen:

from start to finish

I am still working on getting the right ratio water/coffee into the cezve but in general I feel I can control it now. My next challenge is getting the right brew from a batch of home roasted Ethipoian Harrare City. These are a retirement gift from Bob Z., a US colleague I had a lot of very good working contacts with.

The challenge starts with getting the right mill for the task. Obviously the gift is in the form of the roasted bean and not ground yet. It would spoil the aroma. So my search now is for a Turkish grinder a “degirmen”.

Who said retired people don’t have challenges anymore.

Btw, this messsage is in English because I want Bob to be able to follow the faith of his beans.

More later  …

Vandaag, tenslotte was mijn boek uit, begonnen aan “A Breadth of Snow and Ashes” van Diana Gabaldon. Komt een beetje traag op gang. Maar ik laat jullie wel weten wat ik er verder van vind. Lezen en golfen valt voor een deel samen nu ik met het ov naar de golfbaan ga.

Later …

Een kinderhand is snel gevuld, ik geef het toe, maar ik ben er blij mee. Morgen weer een kans op verbetering.

Met die verandering is ook iets raars aan de hand. Die par 5 op De Stok in Roosendaal, want daar speel ik, is een van de 2 “par 5″-s die sinds vorig jaar aan de golfbaan toegevoegd zijn. Die uitbreiding van 2 “par 5″-s ligt in zijn geheel op een deel van een leidingstraat. Voor het tweede jaar wordt er nu op gespeeld maar nu moet die leidingstraat weer open en dus moet die hele hole op de schop. Je zou toch denken dat zoiets gepland was?

Ondertussen, misschien wel belangrijker dan mijn 37 punten, heb ik “The Girl who Played with Fire” helemaal uit. Hans van de boekwinkel had niks te veel gezegd. Deel 2 van de millennium trilogie is beter dan deel 1. Maar toch … eerst deel 1 lezen!! Sowieso de moeite waard maar de voorgeschiedenis voegt zeker ook wat toe aan deel 2. Nu maar wachten tot deel 3 in het Engels vertaald uitkomt.

We werden om 11 uur verwacht maar een te groot vertrouwen in de routeplanner en onbekendheid met de situatie ter plekke maakten dat we ruim een half uur te laat op kwamen dagen. Jammer want het brunchbuffet sloot om 13.00 uur. aan de andere kant zorgde dat er wel weer voor dat de “inname” beperkt bleef. Ook wel comfortabel.

Op terugweg nog even langs MM in Etten. Het pasje weer even terugbrengen. Daarna door naar T en nog op een redelijke tijd thuis. Om …

onder te duiken in het 2e deel van de millennium triologie “The Girl who Played with Fire“. HvdS, van de plaatselijke kwaliteits boekenhandel voorspelde dat dit beter zou worden dan deel 1. En … hij krijgt gelijk. Daarom nu verder geen blogwerk. Lezen …!

as Dinsdag dus, na de “dames ochtend”!

Nu eindelijk, eindelijk weer eens in de buurt van de 36 aub?!?

Wat bleek, de verdediging: ”Ik riep maar niet want ik heb geen stem(?)” en : “Ik zag dat jullie hem zagen.”. Leuke smoezen maar volgens mij niet echt nuttig meer als iemand een glofbal tegen zijn hoofd krijgt. Als je geen stem hebt moet je je maatje zover krijgen voor jou te roepen volgens mij. En wat dat “zien wat iemand anders ziet” betreft, dat is niet veel mensen gegeven. Jomanda misschien, maar deze mevrouw in ieder geval niet want dan had ze gezien dat ik haar bal helemaal niet zag.

Er valt nog veel te leren, dat is wel duidelijk.

Ik mepte wel met de golftas op mijn rug bijna een van die verkeersborden die langs het fietspad staan uit de grond. Beter gezegd, ik verloor bijna de macht over het stuur. Het bord bleef gewoon staan natuurlijk. Toch een beetje rekening houden met het feit dat dat ding dwars op mijn rug hangt. Na afloop van het golfen mijn spullen bij Ad in de kofferbak gedaan. Volgende golfafspraak hebben we weer samen, dus … Dat maakte de terugreis ronduit comfortabel. Ik moet alleen een oplossing vionden voor alle spullen die ik mee terug wil nemen nu ik ze niet meer in de golftas kan stoppen. Eens kijken hoe mijn kekke Birdy staat met een mooie rooie Karrimor! Vloekt mogelijk een beetje. Ik laat het binnenkort wel zien als het wat geworden is.

Verder ook perfect golfweer. In  het begin aan de frisse kant. Later breekt de zon door. Scores blijven nog wat achter maar met zoveel oefening in het vooruitzicht moet dat ook op te lossen zijn.

Morgen een dagje dingen doen in Terneuzen. Tuin, boodschappen etc. Zal Corrie leuk vinden.

Zonder tas blijkt een stuk gemakkelijker. 1 Stuks volumineuze bagage is blijkbaar de max voor een onervaren ov reiziger. Toch raak ik nog in moelijkheden door een tactische fout.

Op het station aangekomen stond de trein al te wachten met nog voldoende tijd tot het vertrek om de Birdy op mijn gemak op te vouwen. Zitplaatsen te over, met fiets en al dus maar een comfortabele plek in een coupe opgezocht. Dat bleek een fout toen de trein (en dus ook de coupe) kort voor vertrek nog vol bleek te lopen. Fiets en ik werden volledig omgeven door dames in smetteloze kleren. Blijkbaar zich onbewust van de goed ingevette onderdelen die er aan zo’n fiets zitten wrongen ze zich tussen bank en fiets, mij de taak latend te waken over het heil van hun kleding.

Anyhow, een goede les. Nooit jezelf in een hoek laten drukken met een vouwfiets. Ik leer het wel.

Terug met de bus liep alles vlot. Chauffeuse in training nog. Vond de Birdy wel leuk qua kleur. Uiteindelijk om 18.30 thuis. Later dan ik voorzien had. Gepensioneerd en gelijk al tijd tekort. Dat heb ik snel geleerd!